“Het probleem vandaag is Vlaanderen. De oplossing ligt niet in meer Vlaamse koterij maar in meer Brabants en Vlaams realisme”, stelt N-BB voorzitter Christoph de Kaele.

‘De politiek moet de problemen durven benoemen.’ Dat is juist. Wel laat ons dat dan ook doen: Het probleem is Vlaanderen. Punt. Deze eindeloze regeringsonderhandelingen, de Corona crisis, de ruimtelijke chaos, de Vlaamse wegen, vormen daarvan het beste bewijs. Zolang niet iedereen die werkelijkheid onder ogen wenst te zien, zijn we gedoemd om te blijven falen.
De coronacrisis heeft er sociaal, economisch en maatschappelijk zwaar ingehakt. De cijfers kleuren donkerrood en de strijd tegen Covid-19 lijkt meer te verdelen dan samen te brengen. Een ‘relancebeleid’ moet dringend op poten worden gezet om onze samenleving opnieuw richting te geven.
Maar wat stellen we vast? Een sterk, structureel en standvastig hervormingsbeleid is gewoon niet mogelijk in dit land. En dit om de simpele reden dat Vlamingen zich in Brabant komen moeien en een echt performant beleid onmogelijk maken omdat ze blijkbaar denken dat een virus geeft om welke taal iemand spreekt.
Vlaanderen ligt dwars
Wanneer je op het niveau van de vage slogans blijft, zoals de klassieker ‘Vlaanderen, de verbeelding werkt’, dan knikt de wetstraat collectief ‘ja’. Maar wanneer de Coronacrisis aantoont dat je veel verbeelding moet hebben om zo een uitspraak te geloven doen dan staat de Vlaamse politiek te kijken als koeien naar een trein.
Ook op het vlak van werkloosheid bijvoorbeeld willen Vlamingen de werkloosheidsuitkeringen beperken in de tijd. Wij Brabanders willen dan weer eerst werk maken van voldoende jobs want er zijn nog steeds meer werklozen dan er vacatures zijn. Maar ook van deftige arbeidsvoorwaarden zoals een 30 urenweek om de arbeid te herverdelen in plaats van een verzekeringsmechanisme dat mensen beschermd tegen extreme armoede af te breken. Ook mensen die wel een job hebben genieten van de bescherming die de werkloosheidsverzekering te bieden heeft. Schaf ze af en mensen worden gedwonge om flutjobs aan flutvoorwaarden te aanvaarden waardoor er ook druk komt op de arbeidsvoorwaarden van mensen die een job hebben. Ook Brabanste handelaars hebben voordeel aan het systeem van de sociale zekerheid omdat het bijna de helft van de bevolking uit de armoede houdt. Blijkbaar geven Vlamingen niets om de kleine zelfstandigen want ze willen de ene na de andere sociale wetgeving afbreken. Afbraak die enkel ten goede komt aan hun bevriende Vlaams nationalistische elite die cadeau na cadeau krijgt. Dat de dalende koopkracht voor verlies bij de bakker om de hoek zorgt daar malen ze niet om.
Vlamingen willen een ultra harde neo liberale privilege staat, Brabanders willen dat niet.
Eeuwenlang was de grens in onze contreien de Schelde. De grens tussen het Franse Vlaanderen en het heilig Roomse Duitsland. En die grens is er vandaag nog. Het is niet omdat Flaminganten de eeuwenlange grens die van het Noorden naar het zuiden liep veranderden in een artificiële enigszins willekeurige oost west grens dat die verschillen er niet meer zouden zijn. Kijk maar naar de Vlaamse openbare omroep waarbij quasi alles van ondertiteling voorzien moet worden of het oosten begrijpt geen snars van wat die van het Westen aan het brabbelen zijn. Of hoe denkt u dat het anders komt dat het oosten van Vlaanderen in het Westen van het artificiële kunstmatige Vlaams gewest te vinden is.
Het Westen en het Oosten van dit Vlaanderen kijken op een fundamenteel andere manier naar de realiteit. Die verschillende visies smeken om een verschillend beleid.
Vlaanderen middelmatigheid troef
Maar in het verleden hadden we toch wél meer Vlaanderen gehad? Hoe deden die dat dan? De onderdrukking van Brabant is iets dat al een tijdje loopt. Vlamingen hebben steeds de pretentie om te spreken voor alle inwoners van het Vlaamse gewest. En zolang die andere regio’s, Brabant en Limburg, zwegen werd er een imago van eenheid geprojecteerd. Echter die tijd van zwijgen is voorbij. De N-BB brengt eindelijk de echte verschillen terug aan de oppervlakte en weigert om nog langer in het artificiële Vlaamse karkas mee te draaien.
De verschillen werden decennia genegeerd en verheven tot een kunstvorm: ‘De Vlaamse koterij’. Waarbij de Vlaamse partijen alle kritiek op Vlaanderen onder de mat schuiven als zijnde onvlaams en vervolgens verkopen politici die bestuurlijke leegte als schuld van iemand anders aan de andere kant van de taalgrens terwijl zo’n aanpak vooral tot achteruitgang leidt.
De resultaten zijn ernaar. De Vlaamse koterij zorgt ervoor dat er zelden doorgedreven beleidskeuzes worden gemaakt. Behalve dan de beslissingen die het leven voor de inwoners van het Vlaams gewest duurder maken en de cadeautjes voor de rijken. Die jagen ze in een sneltempo erdoor, al de rest blijft steken omwille van de schuld van een ander. In een sneltreinvaart hervormen ze Vlaanderen tot een factuurgewest waarbij alles duurder is dan gelijk waar in onze omliggende regio’s en landen.
Daardoor is deze regio kampioen in alle foute kampioenschappen. Nog steeds mensen aan de slag aan flutvoorwaarden, te hoge belastingen, inefficiënt bestuur, verspilling alom, slechte wegen, gebrekkige verouderde scholen en helaas ook torenhoge zelfmoordcijfers. Roestige vastheid verpakt als Vlaamse vastheid.
Ook nu zou Brabant weer moeten inbinden. Het is de Brabantse economie met Brussel en alle omliggende regio’s, de haven van Antwerpen, de Brabantse luchthaven op Zaventem en alle andere economische clusters in gans Brabant die de motor zijn van deze regio. Zolang Brabanders betalen vinden de Vlamingen het allemaal goed, wel Brabant kan niet eeuwig de motor van de Vlaamse herverdelingsmachine zijn.
Al dat gezever over wie met wie nu welke coalitie zal aangaan zal enkel maar tot doel hebben om het Vlaamse status Quo te behouden waarbij Brabanders de kosten dragen
Wie pleit voor efficiëntie kiest niet voor Vlaamse emotie, of Vlaamse canon die trouwens vaak de canon van iemand anders is. Wie efficiëntie wil die kiest niet voor Vlaanderen maar kiest voor de Lohengrin omwenteling.
Structuren aanpassen om structureel te hervormen
Met de Lohengrin omwenteling willen we de gewesten en provincies afschaffen en de meeste bevoegdheden bij de regio’s leggen. De echte regio’s. Brabant, Vlaanderen, Luik, Namen…niet de kunstmatige gewesten die het probleem zijn. Zo gaan we van 19 raden en parlementen naar 6. Een fikse besparing. Daarboven ligt er dan een federale structuur die de belangen die verder dan de regio’s gaan behandelen.
Want enkel met de Lohengrin omwenteling kan deze Vlaamse koterij worden ingeruild voor regionale smaakbommetjes. Waarbij Vlamingen en Brabanders de mogelijkheid krijgen hun eigen beleid, naar eigen inzichten te voeren, op eigen verantwoordelijkheid en eigen kosten. Het probleem is Vlaanderen de oplossing ligt niet in meer Vlaamse koterij maar in meer Brabants en Vlaams en realisme.
#VlaanderenBARST